KOŚCIÓŁ POD WEZWANIEM ŚW. PIOTRA i PAWŁA

     Pierwszy kościół, ufundowany przez księcia Bolka I, zbudowano w tym miejscu już przed 1295 rokiem. Ta średniowieczna świątynia uległa jednak zniszczeniu i odbudowana została w XIV wieku. W XV wieku kościół został ponownie przebudowany w związku ze zniszczeniami jakich doznał w wyniku pożaru spowodowanego przez oblegających miasto husytów. Z tego okresu pochodzą krzyżowo - żebrowe sklepienia prezbiterium oraz nawa główna.
Wnętrza kościoła (początek XX w.). W 1562 roku, w okresie reformacji, ówczesny proboszcz kościoła przeszedł na protestantyzm, a wraz z nim większa część mieszkańców miasta i okolicznych wsi. Kościół został wówczas rozbudowany, do nawy głównej i północnej części prezbiterium dobudowano nawy boczne, w których umieszczono empory dla pomieszczenia większej ilości wiernych. Z tego okresu zachował się zespół epitafiów i płyt nagrobnych (koniec XVI i początek XVII wieku). Najstarsze z płyt nagrobnych znajdują się pod emporą organową po prawej stronie i pochodzą z lat 1591-1595. Najliczniejsze epitafia pochodzą zaś z 1599 roku, kiedy to w mieście panowała epidemia dżumy.
W 1698 roku w kościele zainstalowane zostały pierwsze organy, które jednak nie dotrwały do naszych czasów. W 1710 ufundowany został ołtarz św. Jana Nepomucena. Pod koniec XVIII wieku w kościele pojawia sie rokokowa ambona autorstwa Józefa Lacheta z Krzeszowa. W 1837 roku przebudowano wieżę kościoła wraz z zegarem, który został wyposażony w mechanizm z zegara z zawalonej w 1831 roku wieży ratusza.
Przygotowania do obchodów 600-lecia kościoła były okazją do gruntownej renowacji i wzbogacenia wyposażenia kościoła. Prawie wszystkie otwory drzwiowe i okienne uzyskały nową kamieniarkę, w oknach pojawiły się witraże autorstwa mistrza Henkego, a wnętrza otrzymały neogotycki wystrój, w jakim zachowały się do dziś: organy, ołtarz główny, ołtarz boczny Matki Boskiej Nieustającej Pomocy.
Okres I i II wojny światowej nie przyniósł kościołowi zniszczeń. Jedynie po II wojnie łupem szabrowników padły nieliczne elementy wyposażenia np. mosiężne żyrandole.
Ostatnie poważne zmiany w wyglądzie kościoła zaszły w latach 1969-72. Odgrzybiono wówczas mury, zamontowano boazerię dębową, położono pokrycie dachowe oraz zamalowano neogotycką polichromię z końca XIX wieku. Nową polichromię wykonał Jan Molga. Na ścianach pomiędzy emporami pojawiły się postacie polskich świętych: św. Maksymilian Kolbe, św. Kazimierz, św. Stanisław Kostka.
 
Poprzednia strona
 

jartul@poczta.onet.pl  Uwagi, spostrz jartul@poczta.onet.pl eżenia, sugestie  jartul@poczta.onet.pl